“Sanat, insanın içindeki çığlığın en sessiz halidir.”
Bu sözü ilk okuduğumda uzun süre düşünmüştüm. Çünkü gerçekten de insan bazen
anlatamadığı her şeyi bir şarkının içine saklıyor, bazen bir şiirin satırlarına bırakıyor, bazen de
bir tuvalin renklerine…
Sanat biraz da insanın kendini görünmeden anlatma biçimi değil mi?
Geçenlerde sahilde yürürken küçük bir çocuk gördüm. Elinde kırık birkaç pastel boya vardı.
Yere oturmuş, kaldırım taşlarının üzerine güneş çiziyordu. İnsanlar yanından geçip gidiyordu
ama o büyük bir ciddiyetle boyamaya devam ediyordu. Bir süre sonra annesi yanına gelip
“Neden güneşi bu kadar büyük çiziyorsun?” diye sordu.
Çocuk hiç düşünmeden cevap verdi:
“Çünkü bazı insanların içi karanlık.”
Bir çocuğun kurduğu bu cümle bile sanatın neden var olduğunu anlatmaya yetiyordu aslında.
Çünkü sanat sadece estetik değildir. İnsan ruhunun kendini iyileştirme şeklidir bazen. Yorulan
bir kalbin nefes alma biçimi…
Bir ressamın tablosunda gördüğümüz renkler, belki onun sustuğu şeylerdir. Bir yazarın
cümleleri, belki yıllarca içinde taşıdığı duygular… Ve biz o satırları okurken kendimizden bir
parça buluruz.
Belki de sanatın en güçlü yanı budur. Hiç tanımadığımız insanların duygularını bize tanıdık
hissettirmesi…
Bugün insanlar güçlü görünmeye çalışıyor. Üzüldüğünü saklıyor, kırıldığını belli etmiyor.
Ama sonra bir şarkı çalıyor ve insanın içinde susturduğu ne varsa yavaş yavaş ortaya çıkıyor.
Çünkü sanat insanı kendine yaklaştırıyor.
Hayaller ise bütün bunların başlangıcı… Her eser önce küçük bir hayaldi. Kimsenin bilmediği
bir düşünceydi belki. Sonra büyüdü, şekil aldı ve başka insanların kalbine dokundu.
Ne güzel değil mi?
Bir insanın hayali, başka bir insanın umudu olabiliyor.
Belki sanat dünyayı tamamen değiştirmez ama bazen bir insanın içindeki sessizliği
değiştirebilir. Ve bazı insanlar, tam da o anda yeniden yaşamaya başlar.
Çünkü insan, bazen bir şiirin arasında kendini bulur…
Bazen bir melodinin içinde iyileşir…
Bazen de hiç tanımadığı bir ressamın renklerinde kendi kalbini görür.
Ve belki de sanatın en güzel tarafı budur:
İnsana, hâlâ hissedebildiğini hatırlatması.
Peki siz, en son ne zaman bir sanat eserinde kendinizi gördünüz?