Sanılır ki bir yol yazdırır hikâyeyi oysa yolun kendisidir hikâye aramaz ne ile başladığını, vapur, uçak, tren…
Hikâye yoldur, yola çıkmakla yoldan çıkmak arasındaki hayat.
Evet, ben de kendi hikâyemi, kendi yolumu anlatmalıydım. Bir vagonun penceresinden görünen dünyamın seyrini… Yeşili yeşil gibi anlatmalıydım. Sonsuza dek sürecek gibi gelen çığlığını  rayların, ay ışığında göz kırpan köyleri, vuslata yaklaştığımı hissettiren duman grisi istasyonları, laciverdi yaran pembenin sabah denen tazeliğini. Anlatmalıydım
Hayatı boyunca bir kez bile fırça görmemiş dişleriyle alabildiğine gülümseyen beş çocuklu adamı, anlatmalıydım, hırçınlığı gözlerine yeşil hareler gibi oturmuş bıçkın seyyar satıcıyı, suyu çekilmiş ellerini çorak topraklar kadar derin yarıkları misafir eden yüzüne yaslamış dalgın, mahzun yitik nineyi anlatmalıydım
Yazmalıydım acıdan büzüşmüş yüreğimin kıvrımlarını açmak için, anlatmalıydım ciğerlerimi bir kez daha doldurabilsin diye hava…
Anlatmalıydım onlarca ölüm yüzlerce doğum sancısı içinde dönüp sığındığım yalnızlığımı. Menziline henüz varamamışların kaygılı tedirginliğiyle dalamadığım uykulardan sıyrılışımı, dingin gecenin huzurlu kucağındaki  “üşümüşsünüzdür, için ısınır”la uzatılan bir bardak çayın beni insanlığa bir kez daha inandırışını
Anlatmalıydım hikâyemi, bazen olanından azını, bazen duyulandan fazlasını… Yazmalıydım yolda kalabilmek için.
 
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
Nazan Doğan 2 hafta önce

Kalemine sağlık...
Yazını okumak keyif vericiydi...:))